Mesudiye’ye hizmetle geçmiş bir ömürden bahsedeceğim. En verimli onyedi senemi bir ömür olarak kabul ediniz. 24 yaş ile 41 yaş arası verilen hizmetin önemini belirtmek için (Bir Ömür) tabirini kullandım. Haksız sayılmam diye düşünüyorum. 1952-1953 yılında Bafra Ortaokulu’nda müdür yardımcısı iken, Mesudiye ortaokul müdürlüğüne talip olmamı şaşkınlıkla izleyen genel müdür Mesudiyeli misiniz ? dedi… Evet cevabını alınca, zorluk çıkmadan atamam yapıldı.Göreve başladığımda genel müdür gibi ben de şaşkındım. 1952-1952 yılında açılan ortaokul, boş ve bakımsız beş derslikten ibaretti. Laboratuvar, işlik, kitaplık ve öğretmen odası olmayan bir okulun şaşkınlığını anlıyorsunuz. Okul açılalı ikinci öğretim yılıydı amma, gerçekte okul açılmamıştı… iyi döşenmiş bir müdür odası vardı. Hepsi bu kadar…Okulu ben açtım. Abartmıyorum. Mesudiye Ortaokulu’nu 1951-1952 yılında ben açtım. Önceki müdür Ordulu meslektaşımı yermek istemem. Yabancılar için Mesudiye bir sürgün yeridir. Buradan kurtulmaya çalışmak en önemli uğraşlarıdır…Beğenmedikleri, sürgün yeri olarak gördükleri ve devletin unuttuğu bu belde 1975 yılında yapılan bir araştırmada, Türkiye’nin eğitim-öğretim düzeyi en yüksek ilçesi olarak tespit edilmiştir.76 köyde 87 okul vardır. 173 öğretmenin 170’i Mesudiyeli ve Köy Enstitüsü çıkışlıdır.Uzatmama gerek yok. Herhalde anladınız…Göreve başladığımda okulun kurucusu olamazdı. Çünkü yukarıda bahsettiğim gibi ortada bir kurum yoktu ki kurucusu olsun.Önce laboratuvar ve kitaplıktan başladım. İşlik ve öğretmenlik odasıyla devam ettim. Öğretmenler odasını konferans salonu olacak şekilde düzenledim.Bahçesi olamayan bir okul vardı. Dikkat ediniz. Örneği yoktur. Herhalde anlatabildim. Bahçesi olmayan bir okul…O zaman ilçede dozer, greyder yoktur. Bahçe nasıl yapılacaktır. El emeğimden başka çözüm görülmüyor. Öğrenciler ve kazma-kürek. Buna yürek ister, yürek. Kazma, kürek ve el arabasıyla okul bahçesi yapıyorsunuz. Öğrenci emeği ile. Bu yürek o zamanın maarif memuru Mehmet Özdemir’de bulundu.